Наранд гандсан тархинд мин
Ганц биш мянга мянган бодлын хэлтэрхий
Намрын навчис шиг нааш цааш хаялах…
Нас нэмэгдэх тутамд зарим зүйлийг ухаарах ч гэлээ
Ухаарсан зүйл болгонд сэтгэл тавгүйдэж
Бага багаар дотроосоо үхэх…
Бүрхэг тэнгэрт хурах бороон мэт
Бүдэг бадаг, уй түмэн бодлууд,
зуу орох зайгүй зүрхэнд шивчхээд байхад
Зув зүгээр Юу ч болоогүй мэт би бусдаас нуух гэж оролдох.
Үнэндээ Би энэ амьдралыг сонгоогүй.
Би сонгоогүй.
Нүдээ тас аниад,
Асуудал бүхнийг,
Амьсгал аваад Санаа алдахдаа,
Ардаа үлдээгээд цааш алхъя гэхэд
Тас зуурчхаад, тавьж явуулахгүй санаатай.
Там шиг байна.
Надад ТААЛАГДАХГҮЙ БАЙНА!
